يكي آمد كه حرف عشقُ با ما زد

                                     دل ترسوي ما هم دل به دريا زد

به يك درياي طوفاني

                                      دل ما رفته مهماني

چه دور ساحلش از دور پيدا نيست

                                      يه عمري راهُ و در قدرت ما نيست

بايد پارو نزد وا داد

                                      بايد دل رو به دريا داد

خودش مي بردت هر جا دلش خواست

                                     به هر جا برد بِدون ساحل همون جاست

به اميدي كه ساحل داره اين دريا

                                     به اميدي كه آروم مي شه تا فردا

به اميدي كه اين دريا فقط شاه ماهي داره

                                     به عشقي كه نمي بينيش شباشو بي ستاره