کسی را دوست دارم که بدانم دوستم دارد

اما تو را دوست دارم بی انکه بدانم دوستم داری

در غروب دلتنگیها در زیر باران  لحظه طلوع سحرگاه به یاد تو خواهم بود عزیزم............

در لحظه دیدار با بهار  لحظه بوئیدن عطر گلها  لحظه سفر کردن به ان سوی ابرها به یاد تو خواهم بود..

لحظه خوشبختیم  لحظه تنهاییم  در لحظه پرواز پرستوهای عاشق به یاد تو خواهم بود عزیزم....

تو نیز به یاد من باش...هر جا که هستی نام مرا در زیر لبانت زمزمه کن و یاد مرا در قلبت نگه دار عزیزم...

اگر در زیر باران قدم زدی احساس کن دست من در دستانت هست و با هم قدم می زنیم...

اگر روزی خوشبخت شدی به یاد من نیز باش و بدان که تنها آرزوی من خوشبختی تو بوده است...

اگر روزی غم و غصه و تنهایی به سراغت آمد بدان که من نیز مانند تو در این سرزمین تنهای ها غم و   

غصه دارم...

خو شبخت باش تا من نیز خوشبخت باشم . شاد باش تا من نیز با لبخند و شادی زندگی کنم. امیدوار باش تا

من نیز امیدوار باشم.و به یاد من باش تا من احساس کنم خو شبخت ترینم...

 
مردی با اسب و سگش در جادهای راه میرفتند. هنگام عبور از کنار درخت عظیمی، صاعقه ای فرود آمد و آنها را کشت. اما مرد نفهمید که دیگر این دنیا را ترک کرده است و همچنان با دو جانورش پیش رفت. گاهی مدتها طول میکشد تا انسانها به شرایط جدید خودشان پی ببرند. پیاده روی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق میریختند و به شدت تشنه بودند. در یک پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند که به میدانی با سنگفرش طلا باز میشد و در وسط آن چشمهای بود که آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد دروازه بان کرد: روز به خیر، اینجا کجاست که اینقدر قشنگ است؟ دروازه بان: روز به خیر، اینجا بهشت است- چه خوب که به بهشت رسیدیم، خیلی تشنه ایم. دروازه بان به چشمه اشاره کرد و گفت: میتوانید وارد شوید و هر چه قدر دلتان میخواهد بنوشید اسب و سگم هم تشنه اند، نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حیوانات به بهشت ممنوع است. مرد خیلی ناامید شد، چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد. از نگهبان تشکر کرد و به راهش ادامه داد. پس از اینکه مدت درازی از تپه بالا رفتند، به مزرعه ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازهای قدیمی بود که به یک جاده خاکی با درختانی در دو طرفش باز میشد. مردی در زیر سایه درختها دراز کشیده بود و صورتش را با کلاهی پوشانده بود، احتمالأ خوابیده بود. مسافر گفت: روز به خیر مرد با سرش جواب داد. ما خیلی تشنهایم.، من، اسبم و سگم. مرد به جایی اشاره کرد و گفت: میان آن سنگها چشمهای است. هرقدر که میخواهید بنوشید. مرد، اسب و سگ، به کنار چشمه رفتند و تشنگیشان را فرو نشاندند. مسافر از مرد تشکر کرد. مرد گفت: هر وقت که دوست داشتید، میتوانید برگردید. مسافر پرسید: فقط میخواهم بدانم نام اینجا چیست؟ - بهشت - بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است! - آنجا بهشت نیست، دوزخ است. مسافر حیران ماند: باید جلوی دیگران را بگیرید تا از نام شما استفاده نکنند! این اطلاعات غلط باعث سردرگمی زیادی میشود!
 - کاملأ برعکس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما میکنند. چون تمام آنهایی که حاضرند بهترین دوستانشان را ترک کنند، همانجا میمانند... !!!

امروز عطرآگين ترين بيت غزل را

آري...براي بار آخر مي نويسم

از لحظه ي رويايي ديدار اول

امروز اصلا جور ديگر مي نويسم

باور كن احساسي كه با دست تو روئيد

بي هيچ آهنگ و زباني گفتني نيست

من خستگي هاي دلم هم خواب رفته

ديگر بهار از پيش چشمم رفتني نيست

پس خاطرم را با سلامت شادتر كن

من هم برايت دوستي را مي نگارم

من هم به پاس اين همه حس صداقت

سكان قلبم را به دستت مي سپارم

پس تكه هاي باورم را زندگي كن

من بي تو گنگ و مبهمم معنا ندارم

اين جمله را بسپار در ذهن سلامت

من جز تو اميدي به فردا ها ندارم

كسي كه در عشق شادي مي يابد، در انسان شادي مي يابد ، و در خداوند

شادي مي يابد.

خدا عشق است. پس: عشق بورزيد!

بدون تبعيض، بدون زمان مشخص، بدون پيش فرض، بدون ترس از رنج:

عشق بورزيد!

امروز عطرآگين ترين بيت غزل را

آري...براي بار آخر مي نويسم

از لحظه ي رويايي ديدار اول

امروز اصلا جور ديگر مي نويسم

باور كن احساسي كه با دست تو روئيد

بي هيچ آهنگ و زباني گفتني نيست

من خستگي هاي دلم هم خواب رفته

ديگر بهار از پيش چشمم رفتني نيست

پس خاطرم را با سلامت شادتر كن

من هم برايت دوستي را مي نگارم

من هم به پاس اين همه حس صداقت

سكان قلبم را به دستت مي سپارم

پس تكه هاي باورم را زندگي كن

من بي تو گنگ و مبهمم معنا ندارم

اين جمله را بسپار در ذهن سلامت

من جز تو اميدي به فردا ها ندارم